دهانم به ساحل رسید و به امواج دریای لیوان گرفتار شد

اشک هات
دریایی ست
که از کویر گونه هات
می گذرد
من زاده ی کویرم
وقتی که تو
از آن طرف کوچه
سلانه سلانه
عبور می کنی
و من تشنه ام

------------------------

پ.ن:

آن چه که در عنوان این شعر آمده ست، بنا بود خود شعری مستقل باشد که عطشم را لیوان گوارایی باشد بر تحملش. اما نشد و حالا لیوان شکسته ای ست در عبورمان از کوچه ای که نسیمش موسیقی تنهایی می نوازد. حالا طفیلی ست. طفیلی شعری که تشنه ست ...